اعتصاب

روی تخت دراز کشیده بود و از لا به لای میله های پنجره به ستاره های آسمان زل زده بود ، ظرف غذایش درست زیر پایش بود، می داتست که باز هم لب نخواهد زد!

صدای گامهای نگهبان را می شنید که در راهروی نیمه تاریک قدم می زد تا درست پشت درب آهنی بایستد ، دریچهء کوچک آن را با صدایی گوش خراش باز کند، احتمالا با قیافه ای عبوس به ظرف غذا زل بزند سپس دریچه را ببندد و باز تا ته راهرو قدم بزند...

اما این بار فریاد نگهبان او را به خودش آورد:

"قربان این ننه سگ غذاش خورده!!"

حتی صدای پوزخند بلندش را پس از بسته شدن دریچه شنید! همهء قوایش را جمع کرد و نیم خیز شد، ظرف غذایش هنوز آنجا بود اما غذایش دست خورده و پخش و پلا... چشمانش را درشت تر کرد تا بهتر ببیند موش لاغر معلولی را که پشت ظرف مخفی شده بود!

به زحمت لبخندی زد آرام خوابید!

                                                                                                             پایان

از اون نظر

سوسك اولي:
 
"ببينم تو از اين موجودات دو پا مي ترسي؟"

سوسك دومي:

"شوخي ات گرفته پسر ...من فقط از اونا چندشم ميشه!"

                        
                                                                پايان

مترسک

مرد دهقان خسته و غمگین ، کنار مزرعه نشست،به کلاغ هایی که دور ترها پرواز می کردند نگاه کرد،آه سردی کشید و گفت:

"باز هم قحطی!"

در همین حین صدایی را شنید که شکر پروردگار می کرد:

"خداوندا شکرت که هنوز کلاغ ها مرا آدم میدانند!"

مرد دهقان باور نمی کرد، مترسک مزرعه اش بود که چنین می گفت!

                                                                                                          پایان